Pięć - Magiczne iskierki

Ze względu na to, że Nathalie kończyła w tym roku liceum, a w dodatku miała niedługo egzaminy, a ja miałem co tydzień, niekiedy nawet dwa razy w tygodniu mecze, to nasze spotkania odbywały się stosunkowo rzadko. Wtedy, gdy się nie widzieliśmy, pozostawała nam rozmowa przez telefon, albo pisanie SMS'ów, przez co nasze rachunki osiągały kosmiczne wartości.
- Kiedy Ty masz wreszcie zamiar powiedzieć jej o tym, co? - spytał Kevin, gdy siedzieliśmy u mnie w domu, oglądając mecz Bayernu.
- Jeszcze nie wiem. Zbieram się i zbieram, ale coś nie idzie.
- Wiesz co? Nie musisz jej tego mówić, możesz to pokazać.
- Niby jak? - spojrzałem na niego pytająco.
- A widziałeś jak niektórzy celebrują bramki? Możesz na przykład pokazać jej serduszko, czy coś w tym stylu.
Zamyśliłem się przez chwilę, wyobrażając, jakby to wyglądało. Nie, to jest już raczej przereklamowane. Chociaż... Mam chyba inny sposób...
- Ty to masz łeb!
- To co wymyśliłeś, Geniuszu?
- Koszulka z naszym wspólnym zdjęciem i w ramach celebracji gola, który zdobędę w kolejnym meczu?
- Przecież Ty nie zakładasz niczego pod trykot! - zaśmiał się.
- Dla niej to się poświęcę - zerknąłem na zegarek w telefonie. 13:30. Przy okazji zauważyłem jedno powiadomienie-SMS. Odblokowałem ekran i sprawdziłem to, kto jest jego autorem. Nat. Aż się uśmiechnąłem, ma świetne wyczucie czasu.
"Spotkamy się? Oczywiście jeśli masz czas..."
- Co się już szczerzysz? Napisała, czy co?
- A co? Chodźmy lepiej, do fotograficznego wstąpię, a przy okazji Cię odwiozę.
- A potem wpadniesz do niej?
- Całkiem możliwe - rzuciłem, podnosząc się z fotela. Friesenbichler uczynił to samo. Po drodze do wyjścia zabrałem kluczyki od samochodu i portfel, a w międzyczasie zdążyłem jej odpisać, że za jakąś godzinkę do niej wpadnę.
W fotograficznym uwinęliśmy się w ekspresowym tempie. Wraz z właścicielem zaprojektowaliśmy wygląd koszulki, by łatwo mogła odczytać to, co chcę jej zakomunikować przez to. Potem odwiozłem Kevina i popędziłem do niej. Wysiadłem z auta i ruszyłem na podwórko. Zadzwoniłem do drzwi, które na szczęście otworzyła ona. Ubrana była w ciemną tunikę, spod której widać było dżinsowe spodenki.
- Hej - przytuliła się do mnie na powitanie. Uwielbiałem te chwile, kiedy mogłem ją dotknąć. - Zapraszam do środka!
- Hejka. To nigdzie dziś nie wychodzimy?
- Nie... Na razie posiedzimy u mnie, potem może coś się wymyśli - złapała mnie za rękę i poprowadziła do środka. Nawet nie wiedziała, co się ze mną dzieje, gdy tak robi.
Poszliśmy do jej pokoju, uiszczonego na piętrze.
- Sama jesteś?
- Rodzice powiedzieli, że wrócą wieczorem, bo chcą bym "w spokoju się douczyła" ale stwierdziłam, że wolę ten czas spędzić z Tobą - spojrzała mi w oczy i się uśmiechnęła. - Swoją drogą, muszę Ci coś pokazać! - podeszła do szafy i chwilę w niej poszperała, by wyciągnąć czerwone zawiniątko. - Prezent od taty - zachichotała, pokazując, to co dostała. Była to koszulka Bayernu. Odwróciła ją i moim oczom ukazała się duża "dziewiątka" z... Moim nazwiskiem. - Ubiorę ją w sobotę. Dla Ciebie.
- Oo, jak słodko - że też sam na to nie wpadłem, by jej ją sprezentować...
- Olek... Nie podoba Ci się? - jęknęła, raptownie smutniejąc. Momentalnie się podniosłem i do niej podszedłem, przytulając ją do siebie.
- Nie, nie chodzi o to... Po prostu... - nastała chwila ciszy, którą przerwała swoim pytaniem:
- Mogę się Cię o coś spytać?
- Jasne - podniosła głowę i skupiła na mnie całą swoją uwagę.
- Zależy Ci na mnie?
- Nawet nie wiesz jak bardzo - musnąłem dłonią jej policzek. Ta uśmiechnęła się czule i wspięła na palcach, muskając swoimi ustami moje... Złapałem ją za tyłek i podniosłem, by było nam obu wygodniej. Oplotła rękoma moją szyję, a nogami biodra, z każdą sekundą pogłębiając pocałunek.
- K-kochasz mnie? - szepnęła, spoglądając mi w oczy.
- Najbardziej na świecie - odparłem pewnie. W jej oczach znów pojawiły się te magiczne iskierki, które przyciągnęły mnie do niej tamtej nocy.
- To dobrze, bo ja tak samo... - złożyła całus na czubku mojego nosa i ostrożnie ześlizgnęła się ze mnie. Cofnęła się na łóżko i skinięciem ręki chciała, bym zajął miejsce obok niej. - Od... Od kiedy?
Usiadłem na materacu, przyciągając ją do siebie. Chyba ta koszulka już nie będzie za bardzo potrzebna.
- Praktycznie od samego początku. Gdy Cię nie widziałem, nie byłem sobą...
- Aż... Aż tak reagowałeś?
- Może to zabrzmieć niedorzecznie, ale tak, tak było. Śniłaś mi się każdej nocy... - wyznałem. - Myślałem, że Cię nigdy już nie zobaczę... Gdy zjawiłaś się na meczu, to wiedziałem, że tej szansy już nie mogę zaprzepaścić.
- I nie zaprzepaściłeś - zauważyła.
- Zastanawiałem się, jak Cię poprosić, byś się ze mną wtedy spotkała... - trochę się zawstydziłem, opowiadając jej o tym, jak to próbowałem ją zdobyć...
- Moja przyjaciółka zdziwiła się, że Cię znam! Nic nikomu nie powiedziałam o tamtym wydarzeniu...
- Csii... - pogładziłem ją po ręce. - Już to Ci nie grozi. 

***

Siedzieliśmy wtuleni w siebie może z kilka godzin? Nie wiem, szczęśliwi czasu nie liczą. Ale gdy usłyszeliśmy jakiś hałas na dole, właśnie słońce chowało się za choryzontem.
- Hmm, masz zamiar mnie dziś przedstawić jako swojego chłopaka, tak?
- Tak, ale wrażenia nie musisz już robić, mój tata traktuje Cię jak bohatera - uśmiechnęła się uroczo, składając na moich ustach słodki pocałunek. Po chwili się oderwała, przerwały nam ciche pukanie.
- Proszę! - była nadzwyczaj spokojna, gdy to mówiła. Mimo jej zapewnienia, czułem lekkie przerażenie. Może jednak ich reakcje będą inne, niż mówiła?
Drzwi się otworzyły, a w nich stała niewysoka brunetka, ta sama, którą widziałem z Nat na stadionie.
- Ale mnie przestraszyłaś, bestio! - rzuciła w nią poduszką.
- Ty zaś zadziwiłaś mnie swoim towarzyszem... - mruknęła, przyglądając mi się. - Grasz w Amateure, prawda?
- Tak - odparłem.
- No, no, gratuluję - rzekła z uśmiechem. - Nie będę Wam przeszkadzać, wiesz, gdzie mnie znaleźć - zamknęła za sobą drzwi, nim dziewczyna zdążyła cokolwiek powiedzieć.
- Pewnie teraz poleci powiedzieć rodzicom, kto u mnie jest - zaśmiała się nerwowo.
- Chyba nie macie w domu broni, prawda? - starałem się rozładować atmosferę.
- No co Ty - trąciła palcem czubek mojego nosa. Nasze droczenie się za długo nie trwało, bo ktoś znów zaczął pukać, jednak tym razem bardziej energiczniej. - Tak, możecie wejść!
Po kolei weszła jej siostra, potem jej mama, a na końcu jej ojciec, którego znam ze szpitala. Momentalnie podnieśliśmy się z łóżka, a ja ostrożnie przygarnąłem ją do siebie.
- Dobry wieczór - powiedzieliśny razem, a oni skinęli nam głową.
- Mamo, tato... Ann... To Alessandro, mój chłopak - na jej twarzy zakwitł czuły uśmiech.

_____________________
dfjyjbfguyr, boże XDDD miałam dodawać to za tydzień, ale... wolę skończyć go szybciej (Y) Za trzy tygodnie o tej porze (mniej więcej) będę dodawać ostatni post tutaj :'))))
Idk co mnie strzeliło, by pisać takiego fanfika na spontana XD Spodziewałam się totalnej klapy, jak przy tym o Kayefie xd 

Także... zapraszam na następny za tydzień!